423e bataljon infanterie

Homepage

 
 

Onderstaand krantenartikel is geplaatst in1949  in bijna alle landelijke dagbladen. Het werd geschreven door een luitenant journalist die de plaats innam van de sergeant en op de bijrijdersstoel naast de chauffeur kwam zitten

De chauffeur was Sam Wisse van de staf compagnie van het 423e bataljon infanterie

 

Foerageren langs
de weg

Spaanse peper en o…..die eieren !

 

Het was weer zover. De Laadbak was vol en de fouragetocht kon beginnen. Van Modjokerto naar Djombang via drie posten langs de weg. Naast de grote lappen vlees en de manden vol met eieren en Spaanse peper, nog net een plaatsje ingeruimd voor drie soldaten van 423e. Bataljon die de bewaking op zich nemen en het geweer altijd bij de hand hebben. Dat geweer hoort er bij het heeft zijn nut gehad. Chauffeur Wisse uit Nieuw en St. Joostland op Walcheren, zegt U maar Samuel,  kwam als soldaat naar Indonesië als soldaat rijdt hij de fouragewagen en als alles goed gaat, zal hij als soldaat op zekere schone dag naar Nederland terugkeren Voorlopig heeft hij de tijd, zes maanden geleden zat hij nog in de kou en dat is ook niet alles.Voorzichtig en met vaste hand draait, hij zijn volgeladen vijftonner de hoofdstraat van het stadje in en giert in volle vaart naar de eerste fouragehalte.

 

 Modjoagoeng. Ergens rechts aan de grote weg, om precies te zijn, vlak naast een kapotte suikerfabriek, ligt die post van het Mibat, ouwe jongens al met twee jaar tropendienst die best nog een gekneusd eitje lusten. Kom maar op met die zooi. Klinkt het kort en krachtig en de ene mand na de andere verdwijnt in de grijpgrage handen van. de Post kok. Even natellen.... 25. eieren, 2 stukken Vlees, bos lombok, ettelijke. Sawoh’’s Klopt alweer. Geen djeroeks? Geen djeroeks De sawoh’s zijn overrijp en niet lekker, proeft sergeant Van Pelt uit Schiedam en keilt de halve vrucht de sawah in.

 

Volgende post. Een Indisch huis met een erf er voor, waar je niet op uitgekeken raakt. Of er ook post is?   Drie brieven zijn genoeg voor de kleine saja", zegt er een weinig hoopvol. Post is er, maar niet voor de vrager

 

Cease Fire? De sergeant Esser heeft er wel vertrouwen in, hij heeft al contact gehad met diverse T.N.I.-commandanten, Luitenant Rono van de Polisi Militair was er ook bij Een geschikte peer, die graag wilde samenwerken. Kon die tenminste ook weer eens in Soerabaja een gezellig uitje hebben Hij had er vroeger gestudeerd op de A.M.S. en was sinds bet begin van de politieke moeilijkheden bij de T.N.I geweest.

In de goenoengs (Bergen) buiten werd ruzie gemaakt over een gekneusd ei. Een aapje kwetterde Lustig mee in dit concert van verwarde klanken-

 

Mot je nog peultjes?" „Niks: hoor; eieren, hele hield de kok vol En djeroeks en appeltjes en demobilisatie Een hele boot vol, En dan maar vare en emigreren. De mannen zijn in een kolder stemming. Je kunt het aan alles merken. De zware diensten zitten er op, er valt weinig te beleven en veel te praten. Over cease fire en schertsend over de toekomst, hoe lang nog? 

Foerageren.- van de ene post naar de anderen laatste nieuwtjes van overal worden in vijf minuten uitgewisseld en voor we het weten zijn we in Djombang, waar de laatste Spaanse peper en de laatste kneusjes worden overgereikt: Een triest gezicht, die lege laadbak, alleen de soldaten blijven over, met het kleine straatnieuws van de dag„ dat waard is om naverteld 'te worden aan alle collega’s. die er prijs op stellen en vandaag op de post gebleven zijn